Ondanks dat ik me ruk voel had ik een afspraak gemaakt met een vriendin afgelopen zaterdag.
Het was voor mij geen goed moment om haar te zien maar ik wilde graag weer even iemand spreken; in een andere omgeving zijn, nieuwe input krijgen…andere dingen om te overdenken.

Gewoon weer even een paar uurtjes ‘Nurse’ zijn i.p.v. moeder, vr0uw, en bazinnetje van…..
Iets waar ik geen rekening mee had gehouden en zij ook niet, was dat er na mij nog iemand arriveerde.
Geheel onverwacht kwam er een vriend op bezoek, die ik zijdelings al jaren ken…veel over had gehoord maar al lang niet meer in levenden lijve had gezien of gesproken.
Hij herkende mij ook en ging direct enthousiast van start; hij vertelde over zijn werk, zijn nieuwe auto…kids…enz. enz.

Leuk om hem weer eens te zien en ook leuk om te horen wat er allemaal in zijn leven speelt.
En ik weet niet of het kwam door zijn ADHD, waardoor hij enorm snel sprak en bewoog, of dat het iets anders was….?
Ik begon in ieder geval enorm te zweten.
Eerst kleine druppels op mijn voorhoofd en in een paar minuten tijd droop het water van mijn gezicht.

Dit bedoelde ik dus!! met mij ongemakkelijk voelen in gezelschap!!
Dit is exact de reden dat ik zo weinig mogelijk onder de mensen kom!!

Mijn redding was nabij, ik kreeg een theedoek aangereikt waar ik mijn gezicht mee kon deppen.
De rest van mijn lichaam was ook gaan zweten dus ik voelde me steeds minder op mijn gemak.
Klotsende oksels en een doorweekte jurk….wat een aanfluiting!!!

Wat vond ik dat erg zeg, dat het gebeurt in winkels waar ik weg kan lopen zonder dat mensen het zien is tot daar aan toe. Maar binnen een straal

van 1.5 meter te zitten en dat het zo duidelijk wordt waargenomen is een ramp.

Een vreselijke ramp voor mij.
Wat een afgang.

Waarom heb ik er zo’n moeite mee dat mensen mij zo zien? dat is iets wat ik me nu afvraag.
Misschien weet de shrink morgen het antwoord.
Ik weet wel dat ik met hem ga praten over de medicatie, dit kan zo niet langer.

Ik sta op ontploffen, werkelijk waar. Het gaat helemaal niet goed.
Nadat de therapeut aangaf dat er de komende maanden geen therapie zou zijn voor mij ging ik direct in de modus “derealisatie”.
Ik HAAT dat gevoel wat gedissocieerd zijn met zich mee brengt.

Ik word extra onhandig (zie foto) en ik krijg niets meer mee van wat er om mij heen gebeurt.
Over Zen gesproken, dat is trouwens wel de ultieme staat van Zen.
Ik ben dan alleen in het moment, kan wel reageren op dingen die gebeuren: een deurbel die gaat, dan ga ik wel open doen, of een kind die een simpele vraag stelt, dat zijn dingen die dan nog redelijk gaan. Een gesprek voeren gaat niet, ik kan me niet concentreren op wat je zegt en ik kan sowieso niet terug kletsen. Het maakt me angstig, ben bang dat ik steken laat vallen, word er erg onzeker van.
Durf niet meer met een lopende peuter over straat; stel dat hij de straat oversteekt terwijl ik dromerig de andere kant op sta te kijken?

Wat kan een mens zich miserabel voelen met dit soort klachten, ik voel me op dat soort momenten zo anders dan de rest van de mensen op de wereld. Net alsof ik een fors mankement heb waar je ook nog eens om uitgelachen kan worden. Of dat mensen je voor gek verklaren. Ik vind het ook maar niets om dit zo hardop te zeggen. Toch kan ik er niet omheen, het is nu eenmaal zo. Oordeel maar, lach maar…

Twee weken lang was ik niet bij de les, vergat ik mijn pinpas in winkels, weet ik niet of ik de juiste bedragen afrekende en kreeg ik wederom een klein ongeval met mijn fiets (nog steeds die foto).
Eerlijk is eerlijk, ik heb in de afgelopen weken op mijn tandvlees alle ballen in de lucht proberen te houden; eten gekookt, dingen gedaan die nodig waren in huis en geprobeerd aandacht te besteden aan de kids.

In de tussentijd hebben de puber en de tiener continu ruzie en daar sta ik vaak bij of tussen.
De peuter gaat met een gemiddelde van 4 keer per uur dwars op de grond liggen gillen als hij zijn zin niet krijgt.
Tja, een moeder die last heeft van derealisatie is niet iemand die vlot reageert als je iets wilt.

Maar ik ben er klaar mee, ik kan het op deze manier niet langer volhouden. Ik kan niet meer lachen, ik kan niet meer glimlachen, ik wil gewoon nors in een hoekje gaan zitten balen.
Ik heb daarnaast ook weer vreselijke nachtmerries en word om het uur wakker. Ik zit aan het einde van mijn latijn
Gisteren was de druppel. De peuter is niet fit. Hij snottert en hij slaapt slecht. Neem daarbij zijn dwarse en luidruchtige geklaag en gezeur en het beeld is compleet.

Ik heb het gevoel alsof er continu een stroomstootwapen op mij is gericht, er komt een lading prikkels aan en KLATSKLEDDERKLOTSKABOEM ik ontplof.
Het is maar goed dat ik de psychiater volgende week zie, want er moet wat gebeuren. Dit gaat zo niet langer, niet voor mijn gezin maar zeker en bovenal niet voor mij.
Dan maar extra medicatie…..of …tja…weet ik veel…

Mocht God bestaan dan weet ik zeker dat het hiernamaals stukken beter zal zijn dan deze aardse wereld. Voor mij is dit de hel op aarde. Gatverdamme.