In het weekend wordt vrij vlot duidelijk hoe het met de energiebalans is gesteld tussen mij en mijn gezin.
Vanaf het begin van de toestand stond ‘vermoeidheid’  hoog op de lijst van symptomen.
Iets wat geheel logisch is bij een depressie.

Voor ieder ander geldt, dat vermoeidheid opgelost kan zijn met een paar dagen rustig aan doen of wat extra slaap of wellicht sporten.
Bij mij maakt het allemaal geen verschil, het is er, en het blijft.

Laat ik nu afgelopen vrijdag eens nemen; ik deed licht huishoudelijk werk en ging vervolgens fietsen met de dreumes.
Met een volle accu trapte ik weer iets van 14 kilometer langs uitgestrekte weilanden. Heerlijk!

Helaas bracht ik de rest van de middag slapend door, ik sliep ruim drie uren!
Werd vervolgens brak wakker en knapte daar ook niet echt meer van op.

Echtgenoot heeft ook last van vermoeidheid, loopt op zijn tandvlees en moet alle zeilen bijzetten om iedereen tevreden te houden.
Volgens mij zijn de taken zo verdeeld dat ik op dit moment de chef ben van het huishouden en mij daarnaast bezig houdt met mijn peutertje.
En echtgenoot werkt buitenshuis, neemt als hij thuis is de puber en de tiener onder zijn hoede en doet daarnaast nog zoveel meer.

Het lijkt mij zo ontzettend fijn als de balans van mijn energie weer in orde is.
Dat ik meerdere dingen op een dag kan doen zonder dat ik tijdens het blog schrijven in slaap sukkel.
Volgens mij is dat niet zoveel gevraagd maar voor zover ik het nu kan zien gebeurt dat niet op korte termijn.

Gaaap.

Vanmorgen fietste ik een kilometer of 17 rondom ons dorp.
Het fietsen an sich is heerlijk, het weer zat mee, de omgeving was prachtig en mijn hooikoortspillen werkten heel erg goed.
Wat ik wel als een probleempje begin te ervaren is mijn onhandigheid.
Als er onverwachte dingen gebeuren onderweg -ik denk dan aan een koe op de weg of een auto die plots tevoorschijn komt – dan schrik ik en rij vervolgens vrij vlot de berm in of tegen een paaltje aan.

Als ik vervolgens van schrik stop met fietsen en van de fiets afstap vind ik het lastig de zware fiets onder controle te houden.
Ook het wegrijden verloopt niet soepel.
Waar die onhandigheid en onzekerheid vandaan komt weet ik niet.
Ik herken het namelijk niet van voor de toestand, daar reed ik vaak als een kamikaze maniak in de auto, fearless, onverschrokken.

Kwestie van veel oefenen?
Ik blijf het wel proberen, want ik blijf het heerlijk vinden, dat fietsen. En de omgeving is ook zo rust gevend!