Toen hij nog in mijn buik woonde zag ik op de echo’s al dat hij haar had op zijn hoofdje.
De gynaecoloog wees mij erop dat het haar mooi rond dwarrelde in het vruchtwater.

Toen hoopte ik al van harte dat hij krulletjes zou hebben, net als zijn vader.
En dan niet gewoon wat vage slag, dat wat ik heb, maar echte krullen.
In het begin was het nog niet duidelijk of er uberhaupt krullen zouden ontstaan.
Ik kon ze bij wijze van spreken wel zelf in zijn haar draaien, zo hoopte ik op een wondertje.

En ik werd niet teleurgesteld, ik heb in de afgelopen twee jaar al wel eens een fotootje online gezet.
Die krullen kwamen, en het was nog mooier dan ik had kunnen hopen.

Maar aan alles komt (misschien) een eind.
Morgen komt de kapster en die zal de schaar erin zetten.
Voor de eerste keer in de twee jaar dat hij er is, gaat iemand mét mijn toestemming aan zijn haar zitten.

Niet omdat ik dat wil maar hij geeft zelf aan dat het tijd wordt dat ze eraf gaan.
Hij wijst vaak naar zijn haartjes en zegt dan “au”.
Als hij op de grond ligt te spelen dan hangt de babytakkie ook continu met haar tanden in zijn haar.
Ook het wassen en borstelen verloopt niet probleemloos.

Dus…………..

Knipperdeknipperdeknip….hatsiekadatskie…..weg krulskie?!

Wie weet valt het trouwens wel reuze mee en zit hij er morgen nog steeds uit als een poedel(tje).
Vanavond woelde ik door zijn fris gewassen haartjes en stiekempjes hoopte ik dat ik het vanaf morgen niet alleen met foto’s moet doen.

Als ik mensen kwaad wil maken, of agressief of een stapje erger dat ze een soort van moordneigingen krijgen?
Dan moet ik op zaterdagmiddag de stad in gaan. En dan ook met de kinderwagen natuurlijk.
De paden in de winkels worden steeds smaller, zodoende raak ik continu stellingen of artikelen die met veel kabaal van het schap vallen.

Vanmorgen reed ik meerdere mensen aan in het looppad.
Mensen die uitgebreid staan te ouwehoeren met mede mensen of zij die discussies met dwarse peuters aangaan MIDDEN in een looppad.
Ook word ik vaak gedwongen mezelf met kinderwagen tegen stellingen aan te drukken omdat er mensen met grote ego’s en lege tassen door moeten. Totaal krankzinnig hoe sommige mensen zich gedragen op straat.

Als ik voor mensen aan de kant ga, en de dreumes tegen een stelling aanduw dan is de kans 99,9% dat hij iets
uit die stelling pakt -wat ik in het gunstigste geval zie, maar in het ongunstigste geval totally niet zie- en wat dan per ongeluk mee naar buiten verdwijnt.

Ik krijg bijna paniekaanvallen als er rijen mensen opduiken vlak voor ik bij een kassa wil afrekenen.
Ach, er zijn zoveel redenen waardoor een mens zoals ik een paniekaanval kan krijgen in winkels.
Drukte, warmte en veel herrie zijn grote boosdoeners.
Dan moet je met dit soort dagen mooi uit de buurt blijven van die plekken natuurlijk.

Tenzij je een dreumes hebt die over een paar uur jarig is
Voor hem ben ik dus bijna totaal geflipt vanmiddag.
Het zweet brak me op ieder plekje in mijn lichaam uit.
En lig ik nu met barstende koppijn even gestrekt op een rustig plekje.

Ik hoop daarom van harte, dat hij het cadeau wat ik gekocht heb kan waarderen.
Ik denk het wel, maar zeker weten doe je het nooit met kinderen natuurlijk.

Een paniekaanval is een uiting van intense angst die meestal plotseling begint en niet erg lang duurt (doorgaans enkele minuten tot een half uur). De symptomen zijn onder andere beven, sterk zweten, pijn in de borst, hartkloppingen, duizeligheid, misselijkheid, een tintelend gevoel (meestal in handen of benen), benauwdheid en hyperventilatie. Verder treden mogelijk sterke vecht- of vluchtreacties en depersonalisatie op. Een paniekaanval gaat vaak gepaard met de angst om flauw te vallen of dood te gaan.