Ik sta op ontploffen, werkelijk waar. Het gaat helemaal niet goed.
Nadat de therapeut aangaf dat er de komende maanden geen therapie zou zijn voor mij ging ik direct in de modus “derealisatie”.
Ik HAAT dat gevoel wat gedissocieerd zijn met zich mee brengt.

Ik word extra onhandig (zie foto) en ik krijg niets meer mee van wat er om mij heen gebeurt.
Over Zen gesproken, dat is trouwens wel de ultieme staat van Zen.
Ik ben dan alleen in het moment, kan wel reageren op dingen die gebeuren: een deurbel die gaat, dan ga ik wel open doen, of een kind die een simpele vraag stelt, dat zijn dingen die dan nog redelijk gaan. Een gesprek voeren gaat niet, ik kan me niet concentreren op wat je zegt en ik kan sowieso niet terug kletsen. Het maakt me angstig, ben bang dat ik steken laat vallen, word er erg onzeker van.
Durf niet meer met een lopende peuter over straat; stel dat hij de straat oversteekt terwijl ik dromerig de andere kant op sta te kijken?

Wat kan een mens zich miserabel voelen met dit soort klachten, ik voel me op dat soort momenten zo anders dan de rest van de mensen op de wereld. Net alsof ik een fors mankement heb waar je ook nog eens om uitgelachen kan worden. Of dat mensen je voor gek verklaren. Ik vind het ook maar niets om dit zo hardop te zeggen. Toch kan ik er niet omheen, het is nu eenmaal zo. Oordeel maar, lach maar…

Twee weken lang was ik niet bij de les, vergat ik mijn pinpas in winkels, weet ik niet of ik de juiste bedragen afrekende en kreeg ik wederom een klein ongeval met mijn fiets (nog steeds die foto).
Eerlijk is eerlijk, ik heb in de afgelopen weken op mijn tandvlees alle ballen in de lucht proberen te houden; eten gekookt, dingen gedaan die nodig waren in huis en geprobeerd aandacht te besteden aan de kids.

In de tussentijd hebben de puber en de tiener continu ruzie en daar sta ik vaak bij of tussen.
De peuter gaat met een gemiddelde van 4 keer per uur dwars op de grond liggen gillen als hij zijn zin niet krijgt.
Tja, een moeder die last heeft van derealisatie is niet iemand die vlot reageert als je iets wilt.

Maar ik ben er klaar mee, ik kan het op deze manier niet langer volhouden. Ik kan niet meer lachen, ik kan niet meer glimlachen, ik wil gewoon nors in een hoekje gaan zitten balen.
Ik heb daarnaast ook weer vreselijke nachtmerries en word om het uur wakker. Ik zit aan het einde van mijn latijn
Gisteren was de druppel. De peuter is niet fit. Hij snottert en hij slaapt slecht. Neem daarbij zijn dwarse en luidruchtige geklaag en gezeur en het beeld is compleet.

Ik heb het gevoel alsof er continu een stroomstootwapen op mij is gericht, er komt een lading prikkels aan en KLATSKLEDDERKLOTSKABOEM ik ontplof.
Het is maar goed dat ik de psychiater volgende week zie, want er moet wat gebeuren. Dit gaat zo niet langer, niet voor mijn gezin maar zeker en bovenal niet voor mij.
Dan maar extra medicatie…..of …tja…weet ik veel…

Mocht God bestaan dan weet ik zeker dat het hiernamaals stukken beter zal zijn dan deze aardse wereld. Voor mij is dit de hel op aarde. Gatverdamme.

Wil Joost zich even bij mij melden? mag zowel digitaal als in real life.
Het feit wil namelijk dat er wat is gebeurt wat ik graag opgehelderd zou willen zien.

Het volgende is/was het geval. Een maand geleden bezocht ik het ziekenhuis en nam daar bij de apotheek een lading pillen mee.
De dame aan de counter vertelde me dat ze mijn ‘reguliere’ merk anti-dep niet had en dat ze daarom maar twee andere merken mee gaf, in de praktijk hield dat in dat ik  van 1 medicijn 3 verschillende merken had.
Ik vond het niet zo’n fijn idee en gaf dat ook aan, maar werd eigenlijk logische verklaring weg gestuurd: “beide merken hebben dezelfde bestandsdelen.”

Ik begon de pillen te slikken en merkte direct de 1e dag al dat ik me niet helemaal top voelde. Ik voelde me dizzy en daarnaast werd mijn stemming beduidend somberder.
Ik wilde er niet teveel aan denken maar in mijn achterhoofd bleef ook iets oppoppen wat ik in het programma Zembla had gezien.

Om een lang verhaal kort te houden: er was gebleken dat verschillende merken wél degelijk effect kunnen hebben.
Het item werd afgesloten met de mededeling dat juist mensen die voor de psyche medicatie gebruiken bij hun vertrouwde merk moesten blijven.

I’ll rest my case.

Feit wil dat ik niet als een hypochonder wilde overkomen dus bleef ik braaf een maand lang deze rommel slikken.
En al die tijd bleven die vervelende kenmerken aanwezig. Het was ook wel terug te lezen op mijn blog, mijn stemming was niet te pruimen.

Afgelopen maandag haalde ik bij de apotheek een nieuwe lading op, en vertelde a passant ook van mijn bevindingen afgelopen maand.
Volgens deze mevrouw was het bijna niet mogelijk maar goed, ik ga die discussie niet meer aan, sinds kort heb ik geen zin meer in discussies die toch zinloos zijn.
Er werd in ieder geval in de computer genoteerd dat er alleen mijn ‘vertrouwde’ medicatie meegegeven mag worden.

duzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

Maandag voelde ik me direct een stuk beter.
Ik ben plots weer lekker bezig in huis, de radio staat soms weer even aan en het mooiste van alles: het valt mijn kinderen ook op.
Of het nu aan mijn oude vertrouwde pillen lag of aan het feit dat het weer opeens opknapt? Joost mag het weten,
en daar begon ik dus mee, of Joost zich ff wil melden hier. Want ik wil wel eens weten hoe het zit.