Ja, ik had al een poosje een knobbel in mijn oksel. Zo goed en kwaad als het ging probeerde ik dat ding te negeren.
Ik weet niet hoelang hij er nu heeft gezeten, maar ik heb hem pas  een maandje in het vizier.

Heel spontaan pakte ik vanmorgen de telefoon om een afspraak te maken bij de huisarts, ik had geen zin meer om me nog langer zorgen te maken over iets waarvan ik niet weet wat het was/is, en daarbij: stel dat het wat is wat niet goed is, dan moet het er zo snel mogelijk uit.
Maar die angst he….wat kan een mens zich zelf toch kwellen met dit soort zaken.

Mooi op tijd was ik aanwezig in de praktijk, maar het liep uit, en niet zo’n klein beetje maar wel drie kwartier.
Op een gegeven moment was ik de enige die nog over was in de wachtkamer.
Ik bekeek mijzelf en de peuter eens goed en de moed zonk me nog verder in de schoenen.
Waarom had ik die jongen nou niet even een schoon shirtje aangedaan? dit bloesje zat onder de oranje mandarijnvlekken.
Ook de zitting van de kinderwagen zat onder croissantkruimels  en rozijntjes.

En ik dan. Waarom had ik gisteren die blauwe nagellak nu van mijn vingers gehaald en niet even iets nieuws opgedaan?
De sporen van het blauw waren nog wel zichtbaar op mijn nagels.
En mijn shirt, oke, hij valt lekker ruim zodat met vetkwabjes niet zo goed zichtbaar zijn, maar gottegot, dat is toch een shirt voor thuis en absoluut niet een shirt waarmee je je buiten moet vertonen.

Ik kom de laatste twee jaar regelmatig bij de huisarts maar dan is het altijd gerelateerd aan mijn kinderen.
Voor mezelf kom ik er eigenlijk nooit.
Ik ben gezond van lijf en leden en als ik mijn dieet voor mijn allergie goed in de gaten houdt dan heb ik de huisarts verder niet nodig.
Wat een fantastische dokter heb ik trouwens, daar kwam ik vanmorgen pas achter.

De vrouwelijke dokter haalde mij op en in haar vertelde ik haar van mijn ontdekking.
De vraag werd gesteld of dat mijn angst was: iets ernstigs mankeren. ‘Ja’, antwoorde ik vrijwel direct.
‘Mijn grootste angst is te genezen van deze depressie en vlak daarna doodgaan aan een ziekte, daar kan ik helaas alleen maar eerlijk over zijn.’

Met mijn ontblote bovenlijf lag ik niet veel later op de onderzoekstafel, het zweet stond me duimendik op mijn voorhoofd.
Mijn gedachten dwaalden even af naar de dingen die ik hier wel eens op mijn blog lees: dat jullie mij dapper vinden, sterk enz enz.
Ik vroeg me af of jullie dat ook nog zouden zeggen als je me daar zou zien liggen. Hoezo dapper? ik lag daar als een geslagen hond te zweten van de stress en kon wel janken van ellende.
De dokter voelde aan mijn oksel maar haar handen dwaalden snel af naar mijn armen…ze keek eens goed en vroeg me wat ik daar nou gedaan had?
“Euh….tja….nou…..euh….*zucht* “nou dat is gekomen door het auto mutileren *slik, zweet, licht in mijn hoofd*”
Er werd begrijpend geknikt en ik kon mij weer aankleden: die knobbel/bobbel is niks ernstigs.

Terug gekomen bij haar bureau raakten we in gesprek over de ‘toestand’,  ik vond het fijn om met haar hier even kort over te praten, ze was begrijpend en ik hoefde haar hier ook niet veel over uit te leggen, dat is het fijne van hulpverleners, ze zijn kundig en weten meer dan ‘normale’ mensen.
Ik kreeg de vraag waarom ik me in de afgelopen 3 jaar nog niet had laten prikken voor mijn suiker.
Ik had in mijn laatste zwangerschap insuline gespoten in verband met zwangerschapssuiker.

Een echt goede reden had en heb ik niet, ik denk er wel veel aan maar durven hò maar.
En dat alleen voor de angst dat ik misschien ondertussen al gewone diabetes heb ontwikkelt en daar ook nog weer van allerlei toestanden mee krijg.
Ze begreep dat, vond het ook niet erg dat ik onder deze omstandigheden niet wilde prikken.
Eigenlijk zou het wel beter zijn als ik het zou doen, maar ik ben zo bang – ja, daar hebben we hem weer- voor de uitslag.

Het is allemaal zo plausibel: ik kan net mijn hoofd boven water houden met deze ‘toestand’ echt veel meer kan ik er niet bij gebruiken.
Het allerbelangrijkste is dat ik stabiel wordt én blijf en langzamerhand uit dit sinkhole klim.
Om er op dit moment een akelige ziekte naast te moeten verdragen gaat mij gewoon niet lukken, dat weet ik, zover ken ik mezelf al ondertussen.
Toch zul je zien dat als het wel mis was geweest, ik zo’n traject ook wel weer zou overleven, maar van te voren zie ik het niet zitten.

Ik ben voor nu gerustgesteld, de tiet is in orde en de suikertest mag gerust nog even wachten.
Het is pas maandag, maar gevoelsmatig voelt het alsof ik er al weer een week op heb zitten.

Dit soort zaken vreet energie…het wordt een lange week, zucht.

OH.MY.GOD.

Ik heb mijn haar verknipt !!!!
Ik sta regelmatig met een schaar in mijn haar maarrrrr………………….
Sommige dingen moet je een ander laten doen, ook al vind ik het lastig om buiten te zijn, of om een uur in en kapperstoel te zitten en
zo’n verplicht praatje te moeten voeren…

Ik had beter moeten weten….

Dus nu zitten we met de gebakken peren…

SHIT !

Mijn shrink kon vanmiddag – in tegenstelling tot mij- niet lachen om een ‘akkefietje’ wat ik vertelde.
Ik noem het akkefietje de ‘crime scene.’
Het was iets met: bloed, midden in de nacht, de nacht na mijn verjaardag, en het bloed werd gevonden door de chef.

De ochtend dat de chef het bloed aantrof en mij erop aansprak had ik geen idee wat er gebeurt was daar in die nacht. Ik weet wel dat ik heel verdrietig ging slapen.
Met een slaappil, en ik weet ook nog wel dat ik ‘s nachts aan het spoken ben geweest.
Maar de toedracht ………….ik heb geen flauw idee.

Ik biechtte dit voorval uiteraard op aan de shrink. Ik wil eerlijk zijn over alles wat er speelt. Zodat er nooit een moment komt waarop mensen tegen elkaar zeggen van: “God, hoe hebben we dat over het hoofd kunnen zien?”
Dit verhaal bracht een enorme frons op het hoofd van de shrink, hij tuurde behoorlijk lang naar het plafond.
Diep in gedachten verzonken.
“Misschien wordt het tijd om andere medicatie te gaan gebruiken, ik denk dan aan anti-psychotica”

KLATSKLEDDERHATSIKIDEE………….wat zegt hij nu???

Ik schrok van deze onthulling.
Ik heb geen last van psychoses…ik ben niet psychotisch !!!
Maar het schijnt, dat deze pillen in een niet-al-te-hoge dosering, gunstig werken op het voorkomen van de crime scenes.
Het heeft alleen ook nadelen. Een hoop nadelen zelfs.
Onder andere dat ik moet stoppen met de borstvoeding. En dat wil ik nog niet.

Dus blijft die nieuwe medicatie een optie voor ‘later.’
Je schijnt ook een kont als een neushoorn te krijgen van die pillen.
Dat is ook al een reden om blij te zijn dat het nog ff niet gaat gebeuren.

De dag is pas op de helft maar voor mijn gevoel kan er niet zo heel veel meer bij.
Vanmorgen eerst naar therapie. De rit met de auto verliep prima! De dreiging van regens was er,maar het bleef droog. De dreumes was opperbest te spreken en vermaakte zich in de tussentijd goed.

Het therapiegesprek ging over de vakantieplannen. Twijfel of het een succes gaat worden blijft. En helaas geldt die constatering voor alle vakanties in de toekomst.
Het gesprek verliep verder ontspannen. Dat werd ook opgemerkt, dat ik meer ontspannen leek dan ooit. Fijn! het resultaat van meer rust voor mezelf zoeken en het gesprek met een vriendin hebben zijn vruchten afgeworpen.

Bij thuiskomst bood ik mijn chauffeur nog een kop koffie aan. Achteraf gezien had het beter water kunnen zijn
Ik werd namelijk KEIhard met de neus op de feiten gedrukt, de reden dat ik in mijn eentje geen bezoek ontvang. En mijn lieve kleine dreumes werd de dupe.

Terwijl mijn bezoek gezellig aan de klets was en mijn dreumes zich heen en weer bewoog in de keuken zette ik twee koppen koffie op de keukentafel.
Ik probeerde het gesprek te volgen en ondertussen deed ik mijn best om de dreumes in de gaten te houden.

En daar ging het mis…

Mijn dreumes trok een kop koffie van tafel en kreeg daardoor hete koffie over zich heen. Ik schrok van zijn gegil en gehuil – maar had de helderheid van geest- hem snel zijn kleren uit te trekken en zijn armen te koelen.
De rest verliep in een roes. Iedereen die in huis was deed iets…terwijl ik alleen maar toe kon kijken.
Hoelang het geduurd heeft weet ik niet maar op een gegeven moment zat de dreumes met ingepakte armen en in zijn luiertje op tafel.
Het leek mee te vallen. En ik leek op het moment ook rustig. Maar dat was schijn. Toen ik eenmaal boven was met mijn ventje en zijn vader aan de telefoon had kwamen de waterlanders. Ik durfde eerst niet eens te vertellen wat er was gebeurd. De ‘chef’ reageerde rustig en begripvol. Toen ik de dreumes optilde om hem in zijn bedje te leggen drukte ik hem nog even heel stevig tegen mij aan waarbij het water pas echt goed los kwam. Ik voel(de) me zo’n kluns en een onhandige hark. Dat hij nu de rekening kreeg gepresenteerd van mijn chaotisch zijn, wat afschuwelijk voor mijn mannetje.
Ik hoop dat het straks allemaal met een sisser afloopt.

Ik heb twee lessen geleerd: de eerste is dat ik echt beter moet opletten waar ik de spullen neerzet, en de tweede is dat ik geen bezoek meer moet ontvangen. De combinatie dreumes die rondloopt en een gesprek voeren ligt nog steeds niet binnen mijn mogelijkheden.