Nadat de puber weer aan de beterende hand was en naar school kon werd de tiener plots ziek.
Terwijl ik heel dringend wat dingen moest halen lag het wichtje op de bank met hoge koorts en een raar hoestje.
Ze zag het niet zitten dat ik ff weg zou gaan maar ik moest toch ff wat hoognodige boodschappen doen.

Wat mis ik mijn auto toch met dit snertweer de peuter heeft bij alle weertypes geluk aangezien hij mooi droog in de bakfiets kan worden vervoerd.
Er zat dus niets anders op dan de bakfiets tevoorschijn te toveren, de boodschaptassen erin te kwakken en laten we de dwarse dwarse peuter niet vergeten.
Regen en wind loeide om de fiets heen………fijn……… maar niet heus, niet klagen maar doortrappen hield ik mezelf voor.
Ik kwam ongeschonden bij de winkel én later bepakt en bezakt weer thuis.

Wandelen met de hele meute in de regen, daar had ik na het bakfietsritje geen zin meer in.
Dat gedoe om de peuter weer in de kinderwagen te krijgen…pffff…
Dus bij thuiskomst wisselde ik de boodschappentassen om voor de takkies en trapte wederom de wijde wereld in.

Het is soms best een heel gedoe met de honden en de peuter, als ik met iedereen de deur uit moet voor een plasje bedoel ik.
De peuter zit heerlijk languit in de kinderwagen die ik duw met 1 hand en in de andere hand heb ik drie hondenriemen vast.
Vandaag ging het anders, ik fietste met de dames en de heren een rondje door het dorp en liet ze op een -modderig- veldje lekker rennen.

Na wekenlang niet goed in mijn vel te hebben gezeten en daarbij ook weinig buiten te zijn geweest, viel het niet tegen om tegen de wind
in te trappen.
Weer onder de mensen te zijn, ondanks dat het zeker geen pretje is, geeft toch een beter gevoel.
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik verpieter als ik zolang binnen moet zitten.

Fijn weekend allemaal!

Ook deze morgen stond ik met wallen tot op mijn knieën naast mijn bed.
Ik doe ook al geen pogingen meer om mijn haar te fatsoeneren, een elastiekje is een prima oplossing.
Het beeld klopt, vrouwen met een depressie die zien er niet toppie uit. Aan alles kun je zien dat hun leven zwaar is.
Iedere dag een bad-hairday, hangende oogleden en op de welbekende plekken meer rondingen.
Als laatste een vermoeide blik in de ogen en het beeld van een depressie is compleet.

Toch heeft dat me niet weerhouden vanmiddag op de bakfiets te stappen. Ik nam mijn steun en toeverlaat mee (dreumesje) en we gingen op pad.
Ik had een doel, en mijn dreumes speelde de hoofdrol.
Ik had namelijk vernomen dat er iemand in het dorp was die ik al 2 jaar niet had gezien of gesproken.
Iemand die mijn dreumesje nog niet had ontmoet en met wie het contact tot het minimale was gereduceerd.

Ik hoefde niet ver te fietsen voor het doelwit op mijn netvlies verscheen.
Rustig en beheerst liep ik op deze persoon af en begon een gesprekje.
Achteraf verbaasde het me dat ik toch een dik halfuur aan de klets was geweest.
De inhoud van het gesprek was van meet af aan (voor mij) niet belangrijk.
Het interesseerde me eigenlijk geen ruk wat er besproken werd.
Het belangrijkste was het gevoel analyseren wat er bij me omhoog borrelde.
Gaf deze ontmoeting mij een goed gevoel? zou ik erdoor van slag raken?
Zou het mogelijk zijn dat ik van gedachten zou veranderen?
Kon het me iets positiefs opleveren? of zou ik er juist een negatief gevoel aan over houden?
Allemaal vragen waar ik -godzijdank -stuk voor stuk een antwoord op heb gekregen.

Het afgelopen jaar heb ik over heel en echt héél veel nagedacht.
Niet omdat ik daar zin in had. Maar omdat dit bij een stuk van de therapie hoort.
Het nadenken en de daarbij horende emoties hebben me  letterlijk bloed zweet en tranen gekost.
Wat een pijn heb ik in mijn hart geleden.

Af en toe voelt het alsof mijn ‘toestand’ een levenswerk is.
Alsof ik alles om mij heen aan het boetseren c.q. creëren ben, mijn leven opnieuw aan het inrichten.
Alles en iedereen aan het herontdekken ben en opnieuw leer kennen.
Met andere ogen zit ik de wereld in te kijken.
Vanmiddag keek ik in de ogen van mijn broer en wist ik dat ik een poos geleden de juiste beslissing had genomen.

De zon scheen gisteren heerlijk op onze hoofden toen we op de fiets richting de kinderboerderij fietsten.
Het trappen op de bakfiets viel niet mee.  Waarschijnlijk heeft mijn lijf toch wel een opdondertje gehad van het ziek zijn met hoge koorts vorige week.

En net zoals het iedere dag afwachten is hoe het met mij humeur en prikkelbaarheid gesteld is, heeft mijn dreumes daar ook wat last van.
Zo ook gisteren. We kwamen op de kinderboerderij als eerste een haan tegen, het kreng kukkelekuute  er op los. De dreumes gilde van angst.
We gingen maar snel de stal in richting de ezels. Die stonden heel lief met elkaar te slapen. De dreumes stond strak van de stress. Het hele lichaampje verkrampt van angst.
Dan maar op weg naar de wat kleinere dieren, de geiten.

Misschien stonden er teveel geiten in het hok maar ook hier was de dreumes niet blij. En er stond nog wel een heel klein schattig babygeitje bij.
Het leek me verstandig andere dieren te gaan zoeken aangezien de dreumes tegenstribbelde en gilde op mijn arm.
Op die manier trok ik wel heel veel aandacht, en dat is juist iets waar ik NIET op zit te wachten.

We liepen naar buiten en werden omver gelopen door de kinderboerderijhond. Aaarrghh…ook geen handige actie.
Uiteindelijk kwamen we in de speeltuin terecht. Niemand was zo jong als de dreumes en daarom wilde ook niemand met hem spelen.
Vond ik echt heel zielig!!!
Na twee keer van de glijbaan te zijn gegleden gingen we weer op huis aan. Het was deze keer geen succes. Misschien de volgende keer weer.

Voor het creatieve project waar ik in verzeild ben geraakt kon ik nog wel wat knip en plakspul gebruiken.
Dus fietste ik vanmorgen mooi vroeg het dorp in.
Pontificaal op mijn route stond iemand die ik ken.
“hejjjjjjjjjjjjjjjjjj, hoeisssssssutttttt?”, riep ik toen ik dichterbij kwam.
“nie goe, ze isj weur vurtrokkeuh.”

Het ging dus niet goed met hem, z’n ‘wief’ was weer bij hem weg.
Uit goed fatsoen had ik de vraag gesteld maar ik had al spijt toen ik het eruit had gefloept. Een vraag stellen is tot daar aan toe, maar een hele poos luisteren naar het antwoord is niet zo eenvoudig. Maar goed, dat heeft niemand door. Ook deze persoon niet.
Ik kreeg een bak koffie én het verhaal van het vertrek te horen. Het klonk wel heftig. Politie erbij etc…en dat allemaal precies midden in het dorp. Daar zit je als ondernemer niet op te wachten natuurlijk.
Het verhaal bleef vervolgens wel de hele dag in mijn gedachten. Zo extreem allemaal, kinderen erbij betrokken etc. Ik kan daar niet zo heel goed tegen. Vraag me soms af hoe het toch kan dat sommige mensen nog steeds ouderlijk gezag hebben.

Vanmiddag was het weer eens tijd voor de bakfiets. Tussen de buien door trapte ik weer een paar kilometers rondom de casa.
Het ging opeens mis toen ik een schuine stoep op wilde rijden bij onze supermarkt.
De bak kantelde en ik viel van de bakfiets…landde op mijn voet en moest vervolgens met dat ene been de hele bakfiets tegenhouden. Om niet te vallen, ja. Mensen gilden om mij heen. Die zagen ons gaan…de dreumes hing gelukkig goed vast in de beugels.

Ik was er iets minder aan toe. De pijnscheut door mijn enkel was misselijkmakend. Ik zag ff sterretjes en voelde enorm veel pijn. Zoveel, dat ik niet op mijn voet kon staan.
Mensen verzamelden zich om mij heen. Ik hoorde alleen maar suizen.
Om iets van mijn waardigheid te redden kroop ik weer op de bakfiets. Bedacht me direct hoe ik in godsnaam die zware fiets vooruit moest zien te krijgen. Mijn trots zorgde ervoor  dat ik schijnbaar onaangedaan mijn route vervolgde. Een paar honderd meter verderop, buiten het zicht van mensen, kroop ik weer van de fiets en gilde een gefrustreerde gil.
Damn….wat een pijn had ik zeg…en ondertussen niet alleen in de enkel, maar het begon overal zeer te doen.
Maarja, ik was uiteraard onderweg naar de winkel dus fietste ik een paar minuten later maar weer terug naar die vreselijke schuine stoep. Ik parkeerde mijn fiets en deed een paar boodschappen. Moet er wel eerlijk bij zeggen dat ik helemaal van slag was/ben. Ik kan weinig meer herinneren van het bezoek in de supermarkt en wat ik nu nodig had aan boodschappen.

Ondertussen is het avond. Ik krijg steeds meer pijn in mijn lijf en mijn enkel doet ook keizeer. En ik baal als een stekker!  Ik heb me vies vergist in de stabiliteit van die fiets.
Morgen maar eens even zien hoe groot de schade dan is aan lijf en leden.