Het is deze week een beetje  teveel geweest van het goede.
Naast mijn drukke agenda kwamen er uiteraard ook nog wat onverwachte zaken tussendoor.
Een hoogtepunt was er ook, de show van mijn favoriete carbaretier: Najib Amhali.
Al jaren probeerde ik kaarten te krijgen voor zijn shows, iedere x zonder resultaat.
Dit jaar had de ‘chef’ meer geluk, hij wist er vier te scoren. En zo gingen we met M. en S. een avond naar Cabaret.

Aan de ene kant was ik ontzettend blij een voorstelling te kunnen bijwonen, aan de andere kant vond ik het jammer dat ik niet helemaal in mijn goede doen ben.
De voorstelling duurde derhalve ook nog eens ruim 2.5 uur en ging over het overwinnen van zijn depressie. Ik wist dit niet van te voren, was daarom aangenaam verrast.
Hij vertelde dat zich te buiten is gegaan aan drugs, buiten heroine om, heeft hij alles gebruikt in die periode wat verboden was.

Ik heb in de afgelopen periode totaal geen behoefte gehad aan drugs, ik heb zelfs nog nooit in mijn leven (op eenmalig een jointje na) drugs gebruikt.
Zin aan roken had en heb ik wel. Maar ook de periode van roken ligt al weer ruim 2 jaar achter me. En om er weer aan te beginnen ben ik zeker niet van plan.

Het enige waar ik me aan ten buiten ben gegaan is het plaatsen van 2 tattoo’s.
En af en toe wat onverantwoorde vreetbuien. Ook niet goed, maar liever dat, dan drugs.
Desalniettemin was de voorstelling een geweldig succes. Ik vind hem geniaal, heb enorm genoten, met een lach en een traan én een herinnering die nog een poos blijft hangen. Owhja, en de wetenschap dat zélfs Najib een depressie heeft overwonnen.