Het is warm buiten. Dan kunnen de hempjes en t-shirts aan. Fijn zou je zeggen.
Voor mij ook wel hoor. Al moet ik niet raar staan te kijken als mensen me aanspreken op een paar plekken die de aandacht op zich vestigen.
Het zalfje van de dokter doet zijn werk goed. Ik zie de wonden slinken. Al blijven er wel donkere verkleuren over op mijn huid. Heel lelijk vind ik dat.

Neemt niet weg dat alles goed zichtbaar is. Ik zie de mensen kijken, soms vragen ze me wat ik heb, dan murmel ik wat onduidelijk tekst en probeer dan de aandacht af te leiden.
Wat ze niet weten is dat de meest beroerde plekken mooi verdekt zitten. Ik laat niet alles zien natuurlijk!…tsssskk

Aan de ene kant snap ik niet goed van mezelf dat ik zoveel zaken de wereld in slinger. Ik weet namelijk dat er vrienden meelezen. Blijkbaar ben ik de grens van schaamte allang gepasseerd. Al voel ik bij veel berichten wel een soort van terughoudendheid, toch weerhoudt het me niet om het te plaatsen.

Wellicht is het een vorm van shockeren, deurtjes intrappen. Of is het provoceren? Ik kan me in alle drie de woorden wel vinden.
Het is geen vorm van aandachttrekkerij. Want dan plaatste ik wel foto’s (die ik wel heb gemaakt van alles waar ik mee bezig ben geweest)
Ik voel me al schrijvend over deze onderwerpen ook wel een rebel. Ik heb totally geen zin om dingen achter te houden.
Ik maak dingen niet mooier dan ze zijn, ik vertel het verhaal  gezien door mijn ogen, gevoeld in mijn hoofd en hart. Gewoon de ugly truth.
Mijn ugly truth.

Shockeren door letterljk alles bloot te leggen? Waarom niet? ik betaal een fucking hoge prijs voor mijn verleden. Alles wat er plaatsvind in deze moeilijk tijd is geen bewuste keuze geweest. Het kwam los toen ik zwak was. Ik kan niets anders doen dan wachten tot het beter gaat.
Dus die wil blijven die blijft. En die wil gaan…alsjeblieft…ga heen en kom nooit meer terug…want ik wil ooit met een schone lei beginnen.