Wat een prachtig medium is het internet toch. Terwijl ik zakdoeken volsnoot en continu de chef nodig had voor troost stroomden de reacties binnen op mijn blog. En er werd eigenlijk door iedereen wel een aantal situaties geschetst die ook niet al te prettig waren.
Twee armen breken bijvoorbeeld, of die van de vingers tussen de deur.
Ik kan niet zeggen dat ik me daardoor minder schuldig voelde. Maar het relatieveerde wel. Daarom, mijn dank voor alle reacties! De dreumes heeft op een rode plek op zijn polsje na, geen last meer van gisteren.

Wat eigenlijk wel wat komisch is, maar daarintegen eigenlijk ook triest, is dat mijn kinderen mij nog wel eens over de toeren aantreffen in huis. Zo zat ik gisteren ook tegen de chef aangekleefd en brulde bijna de rest van het kippenhok wakker, toen de puber de woonkamer binnenliep. Ik was even vergeten dat ze naar een hockeytraining was.

Ook ben ik wel eens huilend aangetroffen zittend voor de wasmachine. Er werd direct over mijn schouder meegekeken wat er in godsnaam in de wasmachine zat waar ik zo om jankte. Had ik er per ongeluk een takkie ingestopt? of mijn dierbare dropjes? of mijn telefoon? Maar nee, meestal was het ‘gewoon’ ff een mental breakdown. Die heb je nu eenmaal veel als je in de ‘toestand’ zit. In den beginne kon ik al janken om niets…als ik bijvoorbeeld mijn schoenen niet kon vinden…om de meest futiele zaken dus.

Wat ook vervelend was voor mijn kinderen was de mate van straatvrees die ik tot een paar maand geleden nog heel erg had.
Dan liep ik met ze in de stad, en het zweet liep dan van mijn hoofd. Ik had hen vast, of zij hadden mij vast. En ondertussen trok ik mezelf bijna voort langs de gevels.
Fatsoenlijk afrekenen kon ik toch nog niet. Het pinnen zorgde al voor een black-out. Wat zal er toch allemaal door die koppies zijn gegaan ? who knows.

Nu is alles natuurlijk winst. En word ik als een klein kind geprezen om mijn kleine stapjes.
Mee naar het pleinfeest laatst van de tiener. Ik heb het daar toch een behoorlijke poos volgehouden. De tiener was nog dagen trots op me dat ik erbij was, en zelfs nog even bij het podium had gestaan waar ze een dansje deed.
De chef ziet iedere dag dingen van en in mij wat hij prijst. Mijn HELD!!
Het gekke is, dat mijn gezin mij zo ontzettend in de gaten houdt, dat ze vaak als eerste doorhebben dat er een verandering is opgetreden.
Zoals laatst, ik zat toen wel heel lang buiten te kletsen met de buufjes. Dat viel direct op bij de puber en de tiener.  Of dat ik vanmiddag voor het eerst sinds 2 jaar de radio een half uurtje aan had staan. Dat was voor de puber een hoogtepunt, met ogen als schoteltjes liep ze het huis binnen.

Ondanks dat iedereen hier in huis smacht naar vakantie, en weet dat alles geregeld is om te vertrekken, heeft niemand het – in ieder geval niet met mij- over de vakantie. Ze moeten er zin in hebben, dat kan niet anders. Ik denk dat ze hetzelfde hebben als de chef. Dat gevoel van:”we moeten het eerst maar eens zien of we uberhaubt vertrekken.”
Niemand is nog in de stemming totdat we daar denk ik zijn, en alles goed lijkt te gaan.
Dat zien we dan wel weer hoor, we hebben nog een poosje voor het zover is.

Takkie 1 met zijn grote vriendin (moi) hij is de allerliefste takkie van de wereld.

(ik heb er stiekem nog steeds héél veel zin in want de takkies mogen ook mee)

De dag is pas op de helft maar voor mijn gevoel kan er niet zo heel veel meer bij.
Vanmorgen eerst naar therapie. De rit met de auto verliep prima! De dreiging van regens was er,maar het bleef droog. De dreumes was opperbest te spreken en vermaakte zich in de tussentijd goed.

Het therapiegesprek ging over de vakantieplannen. Twijfel of het een succes gaat worden blijft. En helaas geldt die constatering voor alle vakanties in de toekomst.
Het gesprek verliep verder ontspannen. Dat werd ook opgemerkt, dat ik meer ontspannen leek dan ooit. Fijn! het resultaat van meer rust voor mezelf zoeken en het gesprek met een vriendin hebben zijn vruchten afgeworpen.

Bij thuiskomst bood ik mijn chauffeur nog een kop koffie aan. Achteraf gezien had het beter water kunnen zijn
Ik werd namelijk KEIhard met de neus op de feiten gedrukt, de reden dat ik in mijn eentje geen bezoek ontvang. En mijn lieve kleine dreumes werd de dupe.

Terwijl mijn bezoek gezellig aan de klets was en mijn dreumes zich heen en weer bewoog in de keuken zette ik twee koppen koffie op de keukentafel.
Ik probeerde het gesprek te volgen en ondertussen deed ik mijn best om de dreumes in de gaten te houden.

En daar ging het mis…

Mijn dreumes trok een kop koffie van tafel en kreeg daardoor hete koffie over zich heen. Ik schrok van zijn gegil en gehuil – maar had de helderheid van geest- hem snel zijn kleren uit te trekken en zijn armen te koelen.
De rest verliep in een roes. Iedereen die in huis was deed iets…terwijl ik alleen maar toe kon kijken.
Hoelang het geduurd heeft weet ik niet maar op een gegeven moment zat de dreumes met ingepakte armen en in zijn luiertje op tafel.
Het leek mee te vallen. En ik leek op het moment ook rustig. Maar dat was schijn. Toen ik eenmaal boven was met mijn ventje en zijn vader aan de telefoon had kwamen de waterlanders. Ik durfde eerst niet eens te vertellen wat er was gebeurd. De ‘chef’ reageerde rustig en begripvol. Toen ik de dreumes optilde om hem in zijn bedje te leggen drukte ik hem nog even heel stevig tegen mij aan waarbij het water pas echt goed los kwam. Ik voel(de) me zo’n kluns en een onhandige hark. Dat hij nu de rekening kreeg gepresenteerd van mijn chaotisch zijn, wat afschuwelijk voor mijn mannetje.
Ik hoop dat het straks allemaal met een sisser afloopt.

Ik heb twee lessen geleerd: de eerste is dat ik echt beter moet opletten waar ik de spullen neerzet, en de tweede is dat ik geen bezoek meer moet ontvangen. De combinatie dreumes die rondloopt en een gesprek voeren ligt nog steeds niet binnen mijn mogelijkheden.